Soms kom je niet verder door harder je best te doen, maar door anders te leren kijken

Mensen komen om heel verschillende redenen bij mij.

Omdat ze vastlopen in hun werk. Omdat een relatie schuurt. Omdat ze steeds tegen hetzelfde patroon aanlopen. Omdat ze een beslissing moeten nemen en niet meer goed weten wat werkelijk van henzelf is.

Soms is er helemaal geen groot probleem.

Iemand functioneert prima, heeft zijn leven redelijk op orde en merkt toch: er klopt iets niet meer.

Ik wil iets anders. Maar wat?
Waarom raakt dit me iedere keer zo?
Waarom doe ik steeds iets waarvan ik eigenlijk allang weet dat het niet werkt?
Waar ben ík gebleven in alles wat ik doe?
En wat wil ik eigenlijk met de volgende fase van mijn leven?

Op dat soort momenten werk ik één-op-één met mensen.

Ik noem het meestal coaching.

Met een knipoog zou ik eraan kunnen toevoegen: totdat blijkt dat we iets dieper moeten kijken.

Want coaching en therapie liggen in mijn werk soms verrassend dicht bij elkaar.

Niet meteen oplossen

We zijn gewend om bij een probleem snel naar een oplossing te zoeken.

Wat moet ik anders doen?
Welke keuze moet ik maken?
Hoe krijg ik dit onder controle?
Welke techniek kan ik gebruiken?

Soms is dat precies wat nodig is.

Maar soms proberen we daarmee iets op te lossen wat we nog onvoldoende begrijpen.

Dan begin ik liever ergens anders:

Wat gebeurt hier eigenlijk met jou?

Niet alleen in je hoofd.

Maar ook in je lichaam. In je emoties. In je relaties. In de manier waarop je reageert wanneer iemand dichtbij komt, kritiek geeft, iets van je verlangt of juist afstand neemt.

En vooral:

Kun je waarnemen wat er in jou gebeurt zonder er onmiddellijk door meegenomen te worden?

Daar begint voor mij zelfobservatie.

Zelfobservatie, zelfherinnering en innerlijke vrijheid

Zelfobservatie is voor mij een belangrijk fundament van persoonlijke ontwikkeling.

Kun je jezelf waarnemen terwijl je leeft?

Wanneer trek ik me terug?
Wanneer ga ik vechten?
Wanneer pas ik me aan?
Wanneer probeer ik controle te krijgen?
Wanneer zeg ik ja terwijl ik nee voel?
Wanneer maak ik mezelf verantwoordelijk voor iets wat eigenlijk bij een ander hoort?

Dat klinkt eenvoudig.

Dat is het meestal niet.

Want veel van wat we doen, gebeurt automatisch. We hebben ooit manieren ontwikkeld om ons staande te houden, erbij te horen, afwijzing te voorkomen, controle te behouden of onszelf te beschermen.

En wat ooit heel functioneel was, kan jaren later behoorlijk in de weg zitten.

Zelfobservatie betekent dat je die beweging leert zien zonder er onmiddellijk mee samen te vallen.

Daaruit kan zelfherinnering ontstaan.

Het vermogen om ook midden in spanning, emotie of contact met een ander bij jezelf aanwezig te blijven.

Je voelt wat je voelt. Je merkt je oude neiging op. Maar je hoeft hem niet automatisch meer uit te voeren.

En precies daar ontstaat iets wat voor mij essentieel is:

innerlijke vrijheid.

Niet vrij zijn van emoties, geschiedenis of oude patronen.

Maar voldoende vrij worden om opnieuw te kunnen kiezen.

Soms is coaching gewoon coaching

Niet iedere vraag hoeft diep.

Soms wil iemand een lastig gesprek voorbereiden. Een keuze onderzoeken. Beter leidinggeven. Grenzen leren stellen. Een nieuwe positie innemen. Begrijpen waarom samenwerking met iemand stroef verloopt.

Dan werken we daaraan.

Praktisch en concreet.

Ik heb weinig behoefte om van ieder probleem een jeugdtrauma te maken.

Als een vraag op het niveau waarop hij zich aandient goed kan worden opgelost, is dat prima.

En soms wordt coaching therapie

Maar soms ontdekken we iets anders.

Je weet bijvoorbeeld rationeel allang dat je een grens mag stellen, maar iedere keer dat het nodig is lukt het niet.

Je begrijpt precies dat je niet verantwoordelijk bent voor het geluk van de ander — en toch voel je je schuldig zodra je voor jezelf kiest.

Je weet dat een bepaalde situatie veilig is, maar je lichaam reageert alsof er gevaar dreigt.

Of je neemt jezelf voor om het de volgende keer anders te doen en merkt dat je opnieuw precies hetzelfde patroon uitvoert.

Dan is nóg meer begrijpen vaak niet voldoende.

Dan komen we op het terrein van therapie.

Niet omdat er iets “mis” met je is, maar omdat een deel van wat vandaag gebeurt zijn oorsprong ergens anders kan hebben.

Dan onderzoeken we waar die reactie vandaan komt, wat daar ooit nodig was en waarom dat patroon vandaag nog steeds wordt geactiveerd.

Soms werken we met gesprek. Soms met het lichaam. Met emoties, stem, stoelenwerk, systemisch werk of een andere ervaringsgerichte vorm.

De methode staat voor mij niet voorop.

Ik kijk naar wat er nodig is om opnieuw beweging mogelijk te maken.

De relatie met jezelf — en daardoor met de ander

Veel individuele vragen blijken uiteindelijk ook relationele vragen.

Hoe ga ik met mezelf om wanneer ik bang ben?

Hoe behandel ik mezelf wanneer ik faal?

Hoeveel ruimte geef ik aan mijn eigen verlangen?

En wat gebeurt er vervolgens wanneer ik een ander ontmoet?

Want wie zichzelf voortdurend verlaat om de relatie met een ander te behouden, betaalt daar uiteindelijk een prijs voor.

Net als iemand die iedere afhankelijkheid vermijdt om zichzelf maar niet opnieuw kwetsbaar te hoeven voelen.

Daarom onderzoeken we niet alleen:

Wat doet de ander met mij?

maar ook:

Wat gebeurt er in míj in relatie tot de ander?

Wat is van mij?
Wat is van jou?
Wat ontstaat er tussen ons?
En waar verlies ik daarin mijn vrijheid?

Dat zijn voor mij wezenlijke vragen.

In werk.

In vriendschap.

In leiderschap.

In liefde en intimiteit.

En uiteindelijk in de relatie met jezelf.

Niet alles hoeft weg

Persoonlijke ontwikkeling wordt soms voorgesteld alsof we uiteindelijk al onze patronen, onzekerheden en kwetsbaarheden moeten oplossen.

Daar geloof ik niet zo in.

Sommige dingen horen bij je geschiedenis. Sommige gevoeligheden blijven misschien bestaan.

De vraag is niet alleen of je ze kunt laten verdwijnen.

De interessantere vraag is:

hoe vrij ben je nog wanneer ze zich aandienen?

Kun je merken: ah, daar ben ik weer?

Kun je voelen wat er gebeurt zonder jezelf kwijt te raken?

Kun je verantwoordelijkheid nemen voor wat van jou is zonder ook te dragen wat bij een ander hoort?

En kun je vervolgens kiezen hoe je wilt handelen?

Voor mij zit daar veel ontwikkeling.

Niet in iemand anders worden.

Maar in vrijer worden in wie je bent.

En soms wordt de vraag groter

Soms begint iemand met een heel concrete vraag en komen we uiteindelijk ergens anders uit.

Wat wil ik eigenlijk met mijn leven?

Waarvoor doe ik wat ik doe?

Wat is werkelijk belangrijk voor mij?

Waar hoor ik bij?

Hoe wil ik mij verhouden tot ouder worden, verlies, liefde, eindigheid of spiritualiteit?

Dat zijn geen problemen die opgelost moeten worden.

Het zijn vragen waarmee je kunt leren leven.

En soms verandert juist daardoor de manier waarop je werkt, liefhebt en keuzes maakt.

Wanneer zou je bij mij kunnen aankloppen?

Misschien loop je ergens op vast.

Misschien herken je een patroon waarvan je inmiddels genoeg hebt.

Misschien staat er een belangrijke keuze voor de deur.

Misschien functioneer je uitstekend, maar merk je dat het leven dat je hebt opgebouwd niet meer helemaal aansluit bij wie je geworden bent.

Of misschien weet je helemaal niet precies wat er speelt.

Dat hoeft ook niet.

Je hoeft bij mij niet vooraf te weten of je een coachvraag, een therapeutische vraag, een relationele vraag of een levensvraag hebt.

Dat kunnen we samen onderzoeken.

Mijn vertrekpunt is meestal eenvoudiger:

Wat gebeurt er met jou? Wat houdt je vast? En waar zou meer vrijheid kunnen ontstaan?

Soms is coaching genoeg.

Soms vraagt het om therapie.

En soms hebben we vooral een goed gesprek nodig waarin iets zichtbaar wordt wat je zelf al lange tijd voelde, maar nog niet onder woorden kon brengen.

Zelfobservatie. Zelfherinnering. Innerlijke vrijheid.

Niet om een betere versie van jezelf te worden.

Maar om vrijer te kunnen leven als degene die je al bent.

Herken je iets van jezelf in deze tekst?

Neem dan contact met me op. In een eerste gesprek onderzoeken we wat er speelt en of mijn manier van werken bij jou past.